Blog van Ruth

Woensdag 16 maart 2011

Waar het is begonnen en waar het groeit

Vandaag ben ik Winterswijk en Heerde op bezoek geweest. In beide gemeenten heeft het CDA bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen winst geboekt.

Dat het enkele spoor naar Winterswijk erg onhandig is, ondervond ik aan den lijve. De treinreis ging volgens schema, tot het laatste stukje voor Winterswijk. De trein bleef om de haverklap om onduidelijke redenen stil staan. Op het station werd ik opgehaald door wethouder Ilse Saris, fractievoorzitter Will de Graaff, fractielid Wilma Elsinghorst en bestuurslid Ian van der Wielen. Er volgende een stevige wandeling door het centrum van Winterswijk. Wat mij meteen opviel: iedereen kende de CDA'ers met wie ik liep. Zo zouden CDA'ers overal gekend en herkend moeten worden!

In het oude Raadhuis sprak ik met een grote groep CDA-leden over de problemen waar Winterswijk mee kampt, zoals de slechte OV-verbindingen en de krimp in de Achterhoek: ontgroening en vergrijzing. De werkgelegenheid in het onderwijs staat daardoor zwaar onder druk. Zestig scholen in de regio moeten sluiten omdat het leerlingenaantal gestaag achteruit holt. Zeven gemeenten hebben de handen ineen geslagen om op landelijk niveau de problematiek onder de aandacht te brengen.

Rond het middaguur ben ik weer in de trein gestapt, richting Heerde. CDA-fractievoorzitter Harro Visser haalde mij met de auto op in Wijhe. Er volgde een prachtige rit door het IJssel-landschap. In het stadhuis van Heerde werd ik ontvangen door onder andere CDA-wethouder Anton Westerkamp. Op diens werkkamer heb ik met een aantal actieve CDA'ers over verschillende onderwerpen gesproken. Opvallend dat de MKZ-crisis nog steeds diepe sporen heeft nagelaten in deze hechte gemeenschap. De plannen om het rivierenlandschap aan te pakken om overstromingen tegen te gaan, worden met argusogen bekeken. De angst voor bewoners om weer hun huis of boerenbedrijf te moeten verlaten zit er goed in.

Het bezoek aan Heerde sloot ik af met een bezoek aan verzorgingstehuis Hanzeheerd Brinkhoven, waar ik een rondleiding kreeg van vader en zoon De Bloois. Een mooie zorginstelling waar nog oog is voor bewoners, aandacht voor de menselijke maat.

Ik hoorde vandaag nog een historisch feitje: dat in Heerde de oudste CDA-afdeling is te vinden, opgericht in 1979. Zo had ik meteen input gekregen voor de CDA-canon, het tiende punt uit mijn plan 'Tien Voorstellen voor Partijvernieuwing'.

12 maart 2011

Op bezoek in Limburg

Eerst bezocht ik met enkele lokale CDA'ers de probleemwijk de Donderberg waar ik met wijkbewoners sprak en met hen een wandeling maakte door de wijk. De Donderberg is ooit uitgeroepen tot de armste wijk van Limburg, een jaren '60 wijk waar op dit moment verpaupering plaatsvindt. Betrokken bewoners vertelden mij over de problemen met jongeren, drugsdeals, onveiligheid, leegstand van huurwoningen en illegaliteit.

De Roermondse CDA'ers kennen deze wijk goed. Ze geven er aandacht aan in hun politieke werk (zowel de raadsleden als wethouder Kemp) en gaan tussen de mensen staan. Zo hoort het! Onderweg troffen we Monique en haar Turks-Nederlandse gezin. Ze nam ons mee haar huis en liet ons de schimmel en de vochtplekken zien in haar slecht geïsoleerde slaapkamers en badkamer. Het behang kwam van de muren. Raadslid Breugelmans trok meteen zijn visitekaartje en gaf de bewoners aan dat ze bij hem terecht konden met hun probleem.

Daarna gingen we naar café De Ster in de wijk Maasniel, voor een ontmoeting met een groep betrokken CDA-leden uit de provincie Limburg. Carnaval en de campagne voor de Provinciale Staten-verkiezingen zijn nog maar net achter de rug, maar ze waren naar het café gekomen om met mij te discussiëren over onze partij en hoe we weer écht een partij van de samenleving kunnen zijn. Voor hen is het heel duidelijk dat een deel van de achterban en van de kiezers vervreemd is geraakt, zich niet meer gehoord en gerespecteerd voelt door de politiek. Daarom haken ze af en zijn zij het vertrouwen in de politiek kwijt geraakt. Ook het klassieke verenigingsleven gaat in hoog tempo achteruit. In de Donderberg is het aantal verenigingen in een paar jaar gedaald van veertig naar vijf.

Juist met de Limburgse CDA'ers heb ik natuurlijk gesproken over de opkomst van de PVV: CDA en PVV hebben beide 10 zetels gehaald in de Provinciale Staten. In De Ster waren de (ex-)Statenleden Hubert, Pieter, Marij en Joey: geweldig! Samen met hen en de andere Limburgse provinciepolitici wil ik een duidelijk ander geluid laten horen. We moeten de juiste taal en de goede woorden vinden, we moeten duidelijker gaan spreken als CDA-politici en onszelf zichtbaarder gaan maken, minder in de bestuurszaaltjes en meer op straat en onder de mensen.

Met mensen als Marc en Jacques Breugelmans, Hubert Mackus, Marij Cox, Faruk Aslankurt, Wim Kemp en Ger Koopmans wil ik strijden voor een CDA dat weer echt midden in de samenleving staat, dat de problemen van de mensen van dichtbij kent en bij het oplossen ervan het verschil maakt. Als ik voorzitter word, ben ik gauw terug in Limburg. Bij Jos Som in Kerkrade om verder te praten over het onbehagen in de samenleving, bij Dieudonné Ackermans om te 'sparren' over wat in Limburg nodig is. En overal waar ik wat kan doen. Wordt vervolgd!

Start van serie werkbezoeken

In mijn thuisstad Utrecht startte ik de serie werkbezoeken en ontmoetingen met CDA-leden. Op uitnodiging van CDA’er en zzp’er Sjoerd Hania begon ik ’s morgens met een werkbezoek aan Seats 2 Meet. Ik sprak met Vincent Ariëns, Jeroen van der Schenk en Marielle Sijgers. Zij zijn de stuwende krachten achter het concept van Seats 2 Meet. Een plek middenin Hoog Catharijne, waar zzp’ers en andere ondernemende mensen komen om te werken, om anderen te ontmoeten, ideeën op te doen, te leren van elkaars talenten. Ze komen uit alle geledingen van de samenleving en maken verbindingen die zij anders niet gemaakt zouden hebben. Dit bezoek inspireerde mij, omdat ik wil dat het CDA meer ruimte biedt aan de talenten van onze leden. Dat wij verbindingen in de samenleving leggen tussen mensen uit verschillende sectoren, om samen concrete problemen op te lossen. ‘Netwerken’ is een abstract begrip, maar ga eens langs bij Seats 2 Meet en je begrijpt meteen hoe ‘netwerken’ het beste in mensen boven haalt.

Het Christelijk Sociaal Congres, diezelfde middag in Doorn, ging over het onbehagen als nieuwe sociale kwestie. In mijn co-referaat op het basisdocument van Jan Hoogland heb ik gezegd dat onbehagen geen thema is dat buiten de christelijk-sociale organisaties omgaat. Politiek, school, vakbonden  - alle organisaties hebben iets in handen wat het onbehagen te lijf kan gaan: presentie. Door de vragen en zorgen van mensen serieus te nemen en er de meest mogelijke oplossingen voor te verzinnen. Zie: hier mijn bijdrage.

Het leggen van verbindingen stond ook ’s avonds centraal tijdens een ‘barkruk-debat’ in café Willem Slok, in hartje Utrecht. De avond werd goed bezocht door CDA’ers uit de hele provincie Utrecht. Mooi om te zien hoe jongere leden zich bewust zijn van de C van het CDA en mij daar kritisch over bevragen. Ook aanwezig was oud-kamerlid Nihad Eski die mij er op wees dat het belangrijk is oog te blijven houden voor de diversiteit binnen het CDA. Nadrukkelijk noemde hij de rol van vrouwen binnen het CDA: een prima pleidooi, nota bene op de honderdste Internationale Vrouwendag!

Ik heb uitgelegd dat ik een partijvoorzitter wil zijn die verbindingen legt met de leden. Een voorzitter die niet per se bezig is met de politieke sores van alledag, maar die het debat aanjaagt, en de politici in Den Haag voedt met ideeën van de leden.

4 maart 2011

Vertrouwen

'En waarom stelt u zich kandidaat, mevrouw Peetoom.....?' Het is de allereerste en meest voor de hand liggende vraag die journalisten stellen. In beschouwende momenten stel ik hem mijzelf ook: onder de douche, bij het opruimen van de vaat, wachtend bij het stoplicht: waarom doe ik dit? Het begon met één telefoontje uit Friesland. De vraag of ik voorzitter wilde worden – een vraag namens meer provincies- , lachte ik resoluut weg: nee hoor, stel je voor. Het volgende telefoontje uit Utrecht was de aankondiging van een bezoek en aan onze keukentafel kwam de vraag weer, namens nog meer provincies – uit alle windstreken. Wie er ook voorzitter zou worden, had ik gezegd, moest kunnen rekenen op een breed vertrouwen: alleen dan kun je doen wat nodig is. Het bezoek aan mijn keukentafel was stellig: 'Doe jij het maar!'. Tja.

Wil ik het? Kan ik het? Ben ik de juiste persoon? Vrouwen zijn meestal hun eigen scherpste critici. Ik ook. En toch... Het CDA gaat me aan het hart. Ik heb al langer verkering met de partij dan met m'n vent. Al die idealen, ideeën, uitgangspunten, al die mensen ook die ik in de loop der jaren werk heb zien maken van hun inspiratie. Al die teleurstelling van de laatste tijd. Het enthousiasme dat ik zag opflakkeren bij de spreekbeurten over het rapport Frissen. De onrust in mijn eigen lijf over ontwikkelingen in de samenleving. Ben ik nodig? Ja, ik ben een verbinder. Ja, ik ken de partij van binnen en buiten. Ja, ik ben van de grondslag, van de waarden - in theorie (ik ben er zelfs op afgestudeerd), in de praktijk. En ja, ik heb zin om het CDA zijn gezicht terug te geven: de partij van de samenleving. Ja, ik ga het doen. Ik ga werk maken van vertrouwen.